Antyle Holenderskie holenderskie terytorium autonomiczne w Małych Antylach, obejmująca 5 wysp na Morzu Karaibskim: dwie większe u wybrzeży Wenezueli: Curaçao  i Bonaire oraz trzy mniejsze na wschód od Portoryko: Saba, Sint Eustatius  i południowa część Sint Maarten - część północna należy do Francji i jest znana jako Saint-Martin.

Wyspy głównie nizinne, jedynie Saint Eustatius i Saba są wyżynne, pochodzenia wulkanicznego. Najwyższe wzniesienie stanowi wygasły wulkan Scenery (862 m n.p.m.) na wyspie Saba. Wyspy otoczone rafami koralowymi. Klimat podrównikowy, na północy wilgotny, na południu suchy. Częste huragany. Średnia temperatura w styczniu 20°C, w lipcu 28°C. Średnie roczne sumy opadów od 500 do 1000 mm. 

Słodką wodę uzyskuje się z destylacji wody słonej. Roślinność stepowa i zarośla krzewiaste oraz suche lasy równikowe. Świat zwierzęcy i roślinny chroniony jest w kilku parkach narodowych i rezerwatach przyrody o łącznej powierzchni 13,5 ha, m.in.: Washington-Slagbaii, Bonaire, Christoffel.

Historia Małych Antyli

Wyspy północne odkryte zostały już w 1493 przez samego Kolumba, natomiast południowe Arubę, Bonaire i Curaçao, czyli tzw. holenderskie ABC - 6 lat później przez Alonso de Hojeda.

Najwcześniej skolonizowaną wyspą była Curaçao, gdzie w 1527 powstało pierwsze hiszpańskie osiedle. W 1632 Holendrzy pojawili się na Sint Eustatius, a dwa lata później zajęli Arubę, Bonaire i Curaçao.

W 1648 wyspa Sint Maarten została podzielona między Holendrów i Francuzów. W latach 1828-1945 znane pod nazwą Holenderskie Indie Zachodnie. W 1949 wyspy te utworzyły połączone terytorium zależne Antyli Holenderskich, a w 5 lat później uzyskały status terytorium autonomicznego Królestwa Holandii. Władzę sprawuje lokalny parlament oraz rząd powoływany przez gubernatora z nadania królewskiego. Od 1983 prowadzone są rozmowy nad przyznaniem wyspom niepodległości. W roku 1986 od Antyli Holenderskich odłączyła się wyspa Aruba i utworzyła samodzielną jednostkę w ramach Królestwa Holandii.